کاش نمرده بودم

در آن راهرو چند در وجود داشت. 308، 309 و 310. این سه تا شماره روی درهای انتهایی نوشته شده بود. اولی نصفش روبروی آشپزخانه و نصف دیگرش روبروی راهروی ورودی بود. رنگ دیوارها آبی بود که به سبز می زد. درها نارنجی بودند. در هرکدام 5 جوان به فاصله ی نهایتا دو متر از هم زندگی می کردند. یعنی مجموعا 15 جوان داشتیم که بیشترین فاصله شان 15 تا 20 متر بود. باورم نمی شود، هرکدام الان ساعت ها با هم فاصله داریم و از ابعاد دیگر شاید هزاران سال ... من هنوز دلتنگ آن روزها می شوم، برایم مهم نیست همقطاران چطور به این قضیه نگاه می کنند، من آن روزها را دوست دارم و بهشان افتخار می کنم. آن وقت